Dossier Pers

De Morgen 2001

 

Artikels in de Morgen 2001 


 

 

De Morgen 2001 

 De Morgen
Knoks vijfsterrenhotel zit zonder exploitatievergunning door Thea Swierstra
publicatiedatum : 13-04-2001Binnenland

Het vijfsterrenhotel La Réserve in Knokke-Heist zit zonder exploitatievergunning omdat het niet in hetbezit is van een brandveiligheidsattest. Een en ander kwam aan het rollen toen het hotel veranderde van nv, waardoor het een nieuwe exploitatievergunning moest aanvragen. Die weigert Toerisme Vlaanderen af te geven zolang La Réserve niet volledig in orde is met de voorschriften.
Eigenaar Eddy Walravens hoopte bij Vlaams minister Renaat Landuyt van Toerisme (SP) een uitzondering op de brandveiligheidsregels te krijgen, maar die wees de aanvraag eind februari af, "omdat het een oud probleem is dat al jaren geleden in orde moest zijn gebracht".
Nu La Réserve openblijft, ligt de verantwoordelijkheid op de schouders van de burgemeester van Knokke-Heist, graaf Leopold Lippens. "Maar de situatie in het hotel is niet van dien aard om hier zo'n heisa over te maken", zegt eerste schepen Maxim Willems. "Binnen een maand is alles opgelost. In de grote steden zijn er hotels die al jaren geen vergunning hebben."
Dat laatste bestrijdt Landuyt. "Ieder hotel dat ik ken, is in regel. Ik volg voor La Réserve dezelfde politiek als voor andere hotels. Ik vind het vreemd dat de eigenaar zo rustig blijft en dat de burgemeester niet optreedt. Hij kan het hotel sluiten. Ik heb wel proces-verbaal laten opmaken, want ik wil geen risico's nemen met zoveel vakantiegangers." Collega-hoteliers zijn opgelucht dat La Réserve openblijft. Zij verwijzen naar het kamertekort aan de kust en de klasse die het hotel vertegenwoordigt. (TS)



De Morgen
Prutsdijkje door Jacqueline Goossens
publicatiedatum : 09-06-2001Lifestyle

Boven het bureau in mijn logeerplaats hangt een toeristische reclameaffiche van de stad Oostende uitde 'Belle Epoque'. 'L'été a Ostende' staat er bovenaan in rode letters. In de rechterbovenhoek is er een zichtje van de pier in het maanlicht en linksboven houden een zeemeermin en zeemeerman - beiden tepelloos en met een vissenstaart die op een half uitgetrokken baljurk lijkt - het wapenschild van de stad vast. Daaronder pronkt een veel te warm geklede donkerharige belle op de top van een duin. Ze heeft een wespentaille en een strooien hoed versierd met roze rozen en zwarte linten. Naast haar staat een jongetje in een matrozenpakje met een visnetje en een schopje. Koket lachend wijst de vrouw naar iets in het water: een zeilschip misschien, het bootje van waarop een jongen het waterinduikt, een meeuw of de dame wiens kolossale boezem net tegen de bovenarm strijkt van een man in een rood gestreept zwempak. Wat me het meest fascineert, is de wirwar van witte strandhokjes op het strand. Ik tel er wel zestig, opeengeperst op het klein strandje in het oksel van de dijk bij het Kursaal. Boven op de dijk genieten wandelaars van een breed uitzicht over de zee. De gelukzakken. Je moet dat eens op de dijk van Knokke proberen. Als je daar fietst of wandelt, zie je weinig meer dan eindeloze rijen strandhokjes met afgezaagde namen. Het duurt tot ver in Het Zoute voor je zicht krijgt op het strand en de zee. Een deprimerend gedoe. Begrijp me niet verkeerd. Ik geniet van mijn verblijf in Knokke. Maar haar prutsdijkje is een ramp. Niet alleen vanwege het ontbrekende zeezicht. Hoe fel de zon ook mag schijnen, het grootste deel van de dijk ligt 's morgens steevast in de schaduwvan de flatgebouwen.
Grote en kleine wandelaars, honden, rollerbladers, ze zoeken allemaal het zonlicht op dat alleen het randje van de dijk streelt. Fietsers zijn veroordeeld om op het pad aan de straatkant te blijven waar de schaduw pas in de namiddag wijkt. Buiten het hoogseizoen valt daar tijdens de week nog een mouw aan te passen. Dan is er niet zoveel volk en de outlaws onder ons fietsers zigzaggen door het voetvolk in het streepje zon. Op zonnige zaterdagen en zondagen kan dit zelfs 's morgensvroeg niet. Het is gewoon veel te druk. Onder mijn concurrenten voor het begeerde zonnestrookje vergat ik nog de kinderen en de zeldzame volwassenen op hun blinkende scootertjes te vermelden. Als ik zo'n kleintje voorbij zag zoeven, dacht ik telkens aan de boete van 100 dollar of 4.700 frank die New-Yorkse ouders sinds enkele maanden riskeren als ze kinderen jonger dan 12 op een scooter zonder helm in de straat loslaten.
Onlangs zag ik zelf dat zo'n speelding niet ongevaarlijk is. Op twee meter van mij smakte een jongetje in volle vaart met zijn gezicht op de gele stenen. Gebrul, een bloedneus, een gespleten lip, een gapende wonde op de kin. Terwijl ik de hevig geschrokken moeder papieren zakdoekjes aanreikte, bestudeerde ik de gehavende tronie van de kleine. Tenzij hij een helm met vizier zou hebben gedragen, zou zijn gezicht er niet beter hebben uitgezien.
"En, ga je hem vragen waarom er zoveel strandhokjes zijn?", vraagt Tom als ik mij klaarmaak voor een bezoekje aan de Knokse burgemeester. "Nee", zeg ik, "want dat weet ik al. Die hokjes brengen geld op en dat is wat telt in Knokke."
Het bureau van burgemeester Lippens is zo goed als leeg. Geen spoor van papieren, geen foto's of erecertificaten. Er staat zelfs geen computer. De clean desk van de discrete, internationale businessman. Ik heb geen waslijst van vragen voor hem. Dat zeg ik hem ook. Andere journalisten hebben hem al genoeg geroosterd en gepluimd. Dat zeg ik er niet bij. De laatste dagen heb ik me verdiept in de geschiedenis van de Zwinstreek en nu wou ik zelf eens in de ogen kijken van de nazaat van landmeter Philippe-Francois Lippens uit Moerbeke, de gewiekste kerel die in 1784 onder de Oostenrijke keizer Jozef II naar deze streek werd gehaald om het afwateringsprobleem van de kustpolders op te lossen. Het bloed van Philippe-Francois was toen nog even vulgair rood als het mijne. Maar hij had al iets dat ik nooit zal hebben: grond in deze streek. In het jaar dat hij hier toekwam, kocht hij zich nog een lap van 200 hectare en dan nog een en dan nog een. Enfin, de ondertussen ook al grijze graaf Leopold die voor me zit, is er, zoals algemeen bekend, wel mee
gevaren. Zoveel is duidelijk: zijn burgemeesterschap is slechts een van zijn vele zakelijke bezigheden. Amerika? Dat kent hij als zijn binnenzak. Hij spreekt trouwens perfect Engels, dankzij zijn anglofiele moeder. Hij heeft indertijd gestudeerd en gewerkt in de VS. Hij heeft er een volwassen zoon en dochter plus een half Amerikaans prinsesje van zes dat in Californië woont. New York? Ook die stad kent hij zeer goed. Enkele dagen geleden nog was hij er even vanuit Ierland naartoe gevlogen voor een zakenontmoeting. Diezelfde dag nog was hij teruggekeerd naar België. Met lege frigobox.



De Morgen
Meer taks in het Zoute: 'Madame, dan blijven de maffiosi weg' door Anne de Graaf
publicatiedatum : 02-07-2001Binnenland

Het establishment in Knokke wil wat graag vijftienduizend frank opleggen, die burgemeester Leopold Lippens daar gaat heffen op de tweede residentie. 'Wie in Knokke wil zitten, moet er wat voor over hebben. Een parkeerplaats kost 60.000 frank per jaar. Waar doen we nu moeilijk over?'
Knokke
Eigen berichtgeving
Anne de Graaf
Place-m'as-tu-vu, zaterdag na zessen, Albertplein voor de gewone mens. Klatergoud, doorbakken gezichten, spekarmen ingesnoerd met leren franjes, glazen Pimm's tussen aubergine nagels, gierenderemmen, Lotussen en Porsches - dit is Saint-Tropez aan de Noordzee. "U komt op tijd", zegt gerant Hugues van het Carlton, het enige nog authentieke terras aan het plein. "Op dit uur komen de dames van weleer. De madam-tjes. Voor hun cappuccino. Tot 17 uur. Dan zijn ze weg. Ze sluiten zich op in hun villa's."
We ontmoeten Hélène T. (67) -s'il vous plaît, ne citez pas mon nom. T. komt al vier generaties naar zee. De familie heeft een villa onder de sparren, ten noorden van de Kustlaan, daar waar de burgemeester woont. T. beheert haar eigen rekeningen niet, dat doen haar vier zoons. Ze heeft gehoord van een stijging van de belastingen, maar zit er niet mee. Ze leeft immers van een familiegage.
Wat Lippens ook doet, hij geniet haar steun. De burgemeester motiveerde niet waarom hij de taks op het tweede verblijf met vijftienduizend frank opdreef. "Als hij de stad maar haar allure van vroeger geeft. M'enfin madame, het is hier veranderd. Ces petits maffieux", zegt ze, een schalkse blikop haar buurman werpend. De man is tot de nek bedolven onder aankopen voor zijn bijzit. Glossy zakken, merknamen. Zijn vrouw kijkt zuur als het glas citron pressé op tafel. Veel geld, pril ongeluk.
T: "Le Zoute is Le Zoute niet meer. Vroeger trof je hier oude vrienden op het terras, zomers en 's winters. (wijst naar boven) Nos amis verzamelden onder de gloeilampen - nu zijn het alleen buitenlanders die je ziet. Ik kom hier in de week: dan zitten de maffieux hier: jong, steenrijk maar ze werken niet. Dan stel je je vragen. Vaak terecht, want ineens staan ze met hun gezicht in de gazet."
"Nu goed, ik hoop dat onze Leopold onze centen in iets deugdelijks investeert. Ze legden vorig jaar de dijk opnieuw aan, er kwamen parkjes bij... Je kunt zeggen wat je wilt, maar hij verzorgt zijn gemeente wel."
Uitbater Hugues van het Carlton bevestigt deels het verhaal van T. Knokke is Knokke niet meer. Het hotel boven het meest mondaine terras zit week na week tjokvol buitenlanders, Duitsers, Nederlanders... Geen verkeerde mensen, maar niet zoals vroeger.
"Waar is de tijd van toen?", vraagt Hugues zich af. De alombekende fotograaf Robert van Photo Hall - een Knokse figuur - is met pensioen. "Het lijkt alsof de families hetzelfde hebben gedaan. Ze trekken zich terug in hun villa's. 's Avonds zie je enkele van hun nazaten in de Number 1, de Knockout. Da's alles."
In café Put 19, vergaarbak van de Knokse chic, winden ze er geen doekjes om. De klanten hopen dat
Lippens de maatregel trof om het kaf van het koren, lees: oud van nieuw geld te scheiden. "Wij zijn niet met dat soort dingen bezig. Wij komen naar het Zoute omdat het hier goed is, maar vooral was", zegt Ilse Plancke (28), kinesiste in Zemst. (ernstig) "Sinds ja-ren. Het is simpel: wie hier meer dan twee generaties zit, in mijn geval sinds de jaren zeventig, die hoort erbij." (nog ernstiger) "De rest, nu ja, dat zijn vreemden."
Terras van de Royal Zoute Golfclub, 19 uur. Dertigers André en Marie-Louise Deltour uit Antwerpen trippelen op golfschoenen over het terras. Ze puffen van de hitte. Eerlijk zweet: het duo heeft leren putten (het balletje in het gaatje deponeren, ADG). De club ligt in de voortuin van de burgemeester - hij regeert met een ijzeren hand over het ledenbestand, de ballotage. Het zal niet de eerste zijn die er niet binnenkomt.
Hun ouders wachten hen op wanneer de belastingverhoging te berde wordt gebracht. "Wablieft, vijftienduizend frank?", zegt vader Philippe Deltour, die pas een flat kocht aan het Lichttorenplein, richting Knokke-Heist. De oude Deltour heeft het er moeilijk mee - hij heeft de oorlog meegemaakt. Een frank was, is en blijft een frank. "Dedoeme, dat is bijna een verdubbeling van wat we nu betalen." Zoon André ontsteekt in woede. "Pa, nu moet je niet hypocriet doen. We betalen zestigduizend frank voor onze parkeerplaats, voor een stukje beton tussen drie lijnen in de ondergrond. Vijfduizend frank per maand, wat maakt die duizend frank uit? Daarbij: het wordt tijd dat het klootjesvolk voorgoed naar Blankenberge verhuist."
Knokkenaars hopen dat Lippens de maatregel trof om het kaf van het koren, lees: oud van nieuw geld te scheiden reportage oude rijken in hun nopjes met bijkomende heffing op tweede residentie
 
De Morgen
Een verhaal over discrete maar legendarische mannen door Philip Willaert
publicatiedatum : 16-06-2001Cultuur & wetenschap

In het Casino van Knokke wordt René Magritte momenteel uitgebreid herdacht. In 1953 verbleef de grootste surrealist in de chique badplaats op uitnodiging van Gustave Nellens, de artistieke pleitbezorger van het casino waar de kunstenaar de ronde zaal voorzag van een 72 meter lange muurdecoratie. Vandaag is hij eindelijk terug voor de zomervakantie.
Oostende / Van onze medewerker
Philip Willaert
Rode pluche en een zeven ton wegende glazen kroonluchter in de hall van het Knokse Casino maken zonder meer een betoverende indruk op de argeloze bezoeker. Het Casino is trouwens beroemd om deze reusachtige kroonluchter, de grootste ter wereld opgenomen in het Guinness Book of Records.
Op verzoek van Gustave Nellens werd het lichtende sierstuk in 1952 ontworpen door de Antwerpse architect Joseph Selis en speciaal in het Italiaanse Murano aangemaakt. Onder de lichtende mastodont prijkt ter gelegenheid van het Magritte-gebeuren een met sierkoord afgezette bolhoed waarop staat 'Usage externe, Magritte 1966'. Luimige noten zijn in en buiten het casino wel meer te vinden, ze geven aan hoe groot de liefde voor Magritte in het mondaine badplaatsje wel is. Rondom het casinogebouw, aan voor- en zijgevels, hangen uitvergrote reproducties. Een beetje té zoals alles in Knokke een beetje té is. Maar de badplaats is dan ook echt in de ban van het surrealisme en maaktzich in die zin koket op voor het aanhollende zomerseizoen.
Dat gebeurt gewoontegetrouw in het Casino met een zomerexpositie en de komst van gerenommeerde chanteurs. Tal van zingende coryfeeën beklommen er in het verleden het podium, teveel om op te noemen natuurlijk maar de talloze opkrullende zwartwitfoto's die her en der achter glas zijn opgehangen verraden een turbulente geschiedenis. Om maar wat te noemen: we kijken tegen een piepjonge Jacques Brel aan en een nog prillere prinses Paola. Wie kwam en komt hier eigenlijk niet? Ach, het Casino van Knokke heeft heus wel iets, zeker bij de aanblik van zoveel beroemdheid. En als er nog echte kunst aan te pas komt, mag het allemaal best een beetje overdreven zijn. Delvaux (De Legendarische Reis), Nike de Saint Phalle en de tableaus van Roger Nellens getuigen binnen het wat plompe gebouw een beetje van een potsierlijke smaak.
Op een video in de centrale hal vertelt diezelfde Roger Nellens met een zachte cadans in zijn stem behoedzaam over de vriendschap tussen zijn vader Gustave en de gememoreerde Magritte. Roger Nellens herinnert Magrittes ingreep in de ronde zaal als de dag van gisteren. Kijkend naar een oude foto zegt hij op de videotape: "Toen het af was keek Magritte als een tevreden kleine jongen."
In dit perspectief voelt Roger Nellens de tentoonstelling van vandaag aan als een wezenlijke noodzaak "Waarschijnlijk omdat het over een verhaal van mannen gaat: mijn grootvader die het Casino van Knokke bouwde, mijn vader die er de drijvende kracht was, en zijn vrienden, die er de artistieke ziel brachten. Ik heb het over mannen als Paul-Gustave van Hecke, Edouard Mesens, Emile Langui, Félix Labisse, Harry Torczyner, de artistieke leermeester van mijn vader. Als deze tentoonstelling ertoe kan bijdragen de discrete maar belangrijke rol van deze mannen in herinnering te brengen, dan heeft ze in mijn ogen een extra dimensie gekregen."
Op de vooravond van de Magritte-tentoonstelling komt stilaan de echte Magritte-sfeer op dreef. "Knokke is voorwaar in de wolken" oppert burgervader Leopold Lippens op het spreekgestoelte terwijl pers en publiek een glaasje champagne nipt en muizenhapjes in schelpjes proeft. Is hij geen frigoboxliefhebber, dan houdt hij toch zielsveel van 'zijn' Magritte. "Magritte is hier eigenlijk nooit
weggeweest. Wij zijn Knokke, wij zijn Magritte". Beleefd applaus is daarvan het gevolg.
De lopende tentoonstelling wordt geruggensteund door de twee jaar geleden opgerichte Stichting Magritte, een initiatief van Charly Herscovici en talrijke vrienden liefhebbers. Als organisatie waakt ze zorgvuldig over het voortbestaan en de bescherming van het werk van de meester, in België en elders in de wereld. Er zijn dus centen mee gemoeid. Ook voor deze intieme hommage stelde de Stichting Magritte graag haar ervaring ten dienste. Een trotse Herscovici inspecteert de zaal. "Wie een ticket koopt maakt een reis", klinkt het tevreden uit zijn mond.
Je kunt het alleen maar beamen want de tentoonstelling wordt geschraagd door gerichte maar zachte lichtbundels die hun effect niet missen. De doeken van de meester lichten op in de duisternis en dat effect ondersteunt het gemis en de mysterie die het oeuvre afstralen. Maar het licht werkt ook averechts, het egaliseert en herleidt de doeken tot gladde plaatjes waardoor de toeschouwer het contact verliest met het geschilderde oppervlak.
Bijna zeventig werken werden hier bijeengebracht waaronder het nooit eerder getoonde Les grands voyages uit 1926. Alleen al daarvoor loont het de moeite om naar Knokke te komen. Het doek stamt uit de pure periode van het surrealisme, toen alles voor Magritte nog moest beginnen en hij steevast op weg was naar iets groots. Werken uit zijn artistieke periferie bezitten meer picturale spankracht, ze zijn minder zelfverzekerd maar glunderen van kracht en vernieuwing.
Het geëxposeerde ensemble oogt vrij volledig en beslaat nagenoeg het hele artistieke leven van de meester. Bij het bekijken van zoveel enigma overvalt je telkens weer het gevoel dat onze Magritte het pad effende nog voor de kunst uit haar conceptuele voegen zou barsten. Spelen met de menselijke perceptie en stoeien met wat we zien en wat we weten, daar wist Magritte alles van. Wat volgde werd algauw déjà vu.
Wat : René Magritte Waar : tot 16 september, in het Casino Knokke, zeedijk Albertstrand 509, 8300 Knokke-Heist, van 10.30 tot 18.30 uur (gesloten op maandag), tel 050/62 35 91 of 0486/072505. Toegang: 200 frank. Ons oordeel : Bij het bekijken van zoveel enigma overvalt je telkens weer het gevoel dat onze Magritte het pad effende nog voor de kunst uit haar conceptuele voegen zou barsten.
Expo Magritte in Knokke intiem en luimig herdacht


De Morgen
(geen titel)
publicatiedatum : 07-07-2001Algemeen

Ofwel schort er iets aan onze kennis van het Frans, ofwel zei Elio Di Rupo het maar om te lachen. In La Dernière Heure trok de PS-voorzitter deze week weer keihard van leer tegen justitieminister Marc Verwilghen ("hij vermoeit mij"), en meer bepaald omdat die in de Belgische strafwet nieuwe procedures wil vastleggen voor samenwerking met spijtoptanten. Dat zijn criminelen die in ruil voor strafvermindering bij justitie gaan klikken tegen maffieuze groeperingen. Di Rupo (49) is daar dus radicaal tegen en volgens La Dernière Heure heeft hij stevige argumenten. Zoals deze: "De PS is eensgezind over deze materie, die ze trouwens goed kent, aangezien het een spijtoptant was die het destijds, in ruil voor 8 miljoen frank, mogelijk maakte dat een belangrijke stap werd gezet naar de opheldering van de moord op André Cools." Waarmee dus bewezen is dat spijtoptanten alleen maar moeilijkheden veroorzaken.
Neen, in Knokke komt er zeker geen naaktstrand en daar heeft burgemeester Leopold Lippens (60) dan weer goede argumenten voor: "Er zijn achttienduizend naaktstranden in Europa, waarom zou Knokke er dan nog één moeten hebben. We verdedigen bovendien de textielnijverheid en mensen die naakt lopen, dragen nu eenmaal geen textiel."
De Vlaamse burgemeester van Voeren, Huub Broers, heeft "een gebaar gesteld", en zo te zien zelfs een dat kan tellen. Sinds hij de macht overnam, wordt in Voeren weer om de zoveel tijd gescholden en geknokt, maar er is toch nog iets dat hem met de Franstalige burger bindt, zo onthult hij in een gesprek met Le Soir, dat het nieuws belangwekkend genoeg vond voor de voorpagina: Broers (50) laat weten dat hij een fan is van voetbalclub Standard Luik. "Ik draag een rood-witte sjaal en ik roep en zing in het Frans." En zo kwam in Voeren alles weer goed.
Achtentwintig uur en 45 minuten lang heeft de Anglicaanse dominee Chris Sterry uit het Engelse Lancashire zaterdag voor zijn gelovigen een preek gehouden. Hiermee krijgt Sterry (45) een vermelding in het Guinness Book. Hij predikte vijftien minuten langer dan de vorige recordhouder prediken.
Iets minder tijdrovend, maar daarom niet minder vervelend voor oor en oog was de prestatie Takeru Kobayashi. Hij heeft in New York het wereldrecord 'aantal hotdogs eten in twaalf minuten' weer wat scherper gesteld. Hiermee komt een definitief einde aan de jarenlange Amerikaanse hegemonie in deze discipline. Kobayashi (23) werkte vijftig hotdogs naar binnen. Dat is een verdubbeling van het record waarmee een andere Japanner vorig jaar de Amerikanen met verstomming sloeg.
Na 28 jaar televisieshows over voornamelijk boeken presenteerde de Franse literatuurcriticus en -liefhebber Bernard Pivot vrijdagavond zijn laatste programma. Pivot ontving in zijn programma's buiten schrijvers ook presidenten, artiesten en wetenschappers. Hij vindt nu dat het na 407 afleveringen van Bouillon de culture welletjes is en dat jongere presentatoren waarschijnlijk beter overweg kunnen met de jongere generatie schrijvers waarmee hij niet zo veel opheeft. Pivot (66) is echter sceptisch over de toezegging van France 2 dat het een literaire show blijft brengen met een nieuwe presentator. "Alles wat cultureel is wordt weggedrukt of moet naar een speciaal kabelkanaal", vreest hij.
Over wie Madonna het nu precies had, deed woensdag voor haar fans tijdens haar eerste Britse concert niet echt ter zake, maar voor Amerikaanse commentatoren natuurlijk wel. In Earl's Court deed ze 18.000 mensen "God save the queen" roepen, en doelde daarmee wellicht op zichzelf. In de VS wekte Madonna (42) vooral de ergernis op van zij die een kalender bij de hand hadden. Het was 4 juli, en dus Independence Day.
Heerlijk, die periode van speculaties over transfers in het voetbal. En de manier waarop trainers met
namen en lijstjes goochelen. Aimé Anthuenis klinkt nu zo'n beetje als een kind wiens speeltje stuk is gemaakt door stoute buurjongetjes. Het probleem heet Nenad Jestrovic, de nieuwe spits. Nu pas blijkt dat Anderlecht een spits met een gebroken been heeft gekocht. Het zal nog maanden duren voor Jestrovic weer kan spelen. Antheunis vindt het maar niets: "Nu wil ik een nieuwe spits!"

 
 
De Morgen
Knokke wil helihaven zodat tuigen wegblijven uit tuinen van dure restaurants door Sue Somers
publicatiedatum : 27-09-2001Binnenland

Het wordt een beetje te veel voor graaf Leopold Lippens. Al die helikopters die in zijn gemeente in de achtertuinen van dure restaurants en nog duurdere hotels landen, de burgemeester van Knokke-Heist kan er niet langer om lachen. Omdat zijn inwoners eerder al klaagden over koeien die te hard loeien, besliste de burgervader en met hem het gemeentebestuur om alle helikopters voortaan op een afgelegen plek te laten landen. Naast de verbrandingsoven van de gemeente, op een nog te bouwen helihaven. En de plannen zijn niet van de minste.
"We zouden kunnen samengaan met de militaire luchthaven van Ursel, in de buurt van Aalter", droomt burgemeester Lippens hardop. "Daar kunnen immers Concordes landen. Misschien kunnen we de luchthaven van Ursel gewoon naar Knokke halen, als we dan toch een helihaven gaan bouwen. Dat is immers hard nodig met al die Duitsers, Fransen en Engelsen die naar Knokke komen. En omdatde wegen almaar meer dichtslibben, is luchtvaart een goed alternatief." Een duur alternatief, ook. "Ik heb geen idee hoeveel een helikoptervlucht precies kost", zegt Lippens, "maar misschien kunnen we iets doen om het voor elke Knokkenaar toegankelijk te maken."
De helihaven is gepland in de Sluisstraat, net buiten de gemeente. En om de inwoners nog meer te ontlasten komen er geen aanvliegroutes boven Knokke-Heist, belooft Lippens. "En neen, we zijn niet van plan de vliegroutes om te leiden boven Sluis. Tussen Knokke en Sluis is er voldoende ruimte. Boven landbouwgebied doe je niemand kwaad." Over de legendarische onverdraagzaamheid van zijn inwoners maakt Lippens zich dus weinig zorgen. "Ach, de mensen klagen toch altijd. Bouw je geen helihaven, dan is het niet goed. Bouw je er wel een, dan is ook het niet goed. Ik denk dat een helihaven goed is voor de gemeente." Lippens vliegt zelf ook, zowel beroepsmatig als privé. "Slechts een paar keer per jaar, hoor. Maar het gaat altijd heel snel. Met de trein doe ik er soms twee uur over tot Brussel. In een helikopter ben je er in een half uur."
Lippens overweegt zelfs om de heli-lijndiensten die er vroeger waren naar Brussel en Antwerpen weer in werking te stellen. "Maar dan zouden ze daar meer helihavens moeten bouwen. De lijndiensten zijn destijds immers afgeschaft omdat de Knokkenaars niet dicht genoeg bij hun bedrijven konden landen." (SS)
'In Ursel kunnen Concordes landen. Misschien kunnen we die luchthaven naar Knokke halen'
 
De Morgen
Knokke wil helihaven zodat tuigen wegblijven uit tuinen van dure restaurants door Sue Somers
publicatiedatum : 27-09-2001Binnenland

Het wordt een beetje te veel voor graaf Leopold Lippens. Al die helikopters die in zijn gemeente in de achtertuinen van dure restaurants en nog duurdere hotels landen, de burgemeester van Knokke-Heist kan er niet langer om lachen. Omdat zijn inwoners eerder al klaagden over koeien die te hard loeien, besliste de burgervader en met hem het gemeentebestuur om alle helikopters voortaan op een afgelegen plek te laten landen. Naast de verbrandingsoven van de gemeente, op een nog te bouwen helihaven. En de plannen zijn niet van de minste.
"We zouden kunnen samengaan met de militaire luchthaven van Ursel, in de buurt van Aalter", droomt burgemeester Lippens hardop. "Daar kunnen immers Concordes landen. Misschien kunnen we de luchthaven van Ursel gewoon naar Knokke halen, als we dan toch een helihaven gaan bouwen. Dat is immers hard nodig met al die Duitsers, Fransen en Engelsen die naar Knokke komen. En omdatde wegen almaar meer dichtslibben, is luchtvaart een goed alternatief." Een duur alternatief, ook. "Ik heb geen idee hoeveel een helikoptervlucht precies kost", zegt Lippens, "maar misschien kunnen we iets doen om het voor elke Knokkenaar toegankelijk te maken."
De helihaven is gepland in de Sluisstraat, net buiten de gemeente. En om de inwoners nog meer te ontlasten komen er geen aanvliegroutes boven Knokke-Heist, belooft Lippens. "En neen, we zijn niet van plan de vliegroutes om te leiden boven Sluis. Tussen Knokke en Sluis is er voldoende ruimte. Boven landbouwgebied doe je niemand kwaad." Over de legendarische onverdraagzaamheid van zijn inwoners maakt Lippens zich dus weinig zorgen. "Ach, de mensen klagen toch altijd. Bouw je geen helihaven, dan is het niet goed. Bouw je er wel een, dan is ook het niet goed. Ik denk dat een helihaven goed is voor de gemeente." Lippens vliegt zelf ook, zowel beroepsmatig als privé. "Slechts een paar keer per jaar, hoor. Maar het gaat altijd heel snel. Met de trein doe ik er soms twee uur over tot Brussel. In een helikopter ben je er in een half uur."
Lippens overweegt zelfs om de heli-lijndiensten die er vroeger waren naar Brussel en Antwerpen weer in werking te stellen. "Maar dan zouden ze daar meer helihavens moeten bouwen. De lijndiensten zijn destijds immers afgeschaft omdat de Knokkenaars niet dicht genoeg bij hun bedrijven konden landen." (SS)
'In Ursel kunnen Concordes landen. Misschien kunnen we die luchthaven naar Knokke halen'