Dossier Pers

De Morgen 1998

 

Artikels in De Morgen 1998 


 

 

De Morgen 1998

 

 

De Morgen
Politie van Knokke omarmt de kunst door Eric Bracke
publicatiedatum : 09-01-1998

Cultuur & wetenschap
Beeldhouwster Begga D'Haese schreef onlangs een boze nieuwjaarsbrief aan de politiecommissaris van Knokke. De kunstenares heft haar brief ironisch aan met: "Bedankt omdat ge u zo hebt uitgesloofd om te achterhalen wie die vandalen zijn die in de zomer van '97 mijn beeld (dat op de hoek van de Fochlaan stond) hebben beschadigd met uw politie."
D'Haese is van oordeel dat de commissaris de bewuste zaak niet heeft willen ophelderen, ondanks de belofte van burgemeester Leopold Lippens aan haar echtgenoot dokter Le Compte dat alles binnen een paar dagen zou zijn opgelost.
Het dispuut vindt zijn oorsprong in het verrollen, met beschadiging tot gevolg, van een beeld van wit Carrarisch marmer in Knokke-Zoute op een nacht in augustus. Een stel dat aan het Amerikapad woont, belt 's nachts de politie omdat drie uitgelaten mannen met een Antwerpse tongval het beeld van Begga D'Haese onder hun venster voor zich uit duwen. Als de politie arriveert, stellen de getuigen vast dat de agenten naar binnen gaan op het adres waar de vandalen logeren. Het hele gezelschap komt weer naar buiten en een van de agenten laat zich boven op het beeld van Begga D'Haese fotograferen. De politie rolt het beeld vervolgens terug op zijn plaats (zodat het wellicht nog meer wordt beschadigd).
Ondanks dit nauwkeurige getuigenverslag deelt de procureur des konings aan de advocaat van de kunstenares half november mee dat het dossier geseponeerd werd, "de daders onbekend gebleven zijnde." Een proces-verbaal van het politieoptreden op de bewuste augustusnacht blijkt niet te bestaan. (EB)


Oplossing in zicht voor verzanding Zwin door Fabian Lefeber

Knokke.

van onze medewerker

Er lijkt eindelijk een oplossing in zicht voor het Zwin, nadat het spook van de verzanding al jaren langs het grootste natuureservaat van het land waart. Een kunstmatig aangelegd spaarbekken, van waaruit zoet water in het Zwin gepompt kan worden, moet een oplossing bieden. Het is nu wachten tot de eigenaars van de enige vogelbroedplaats aan de kust, de compagnie 't Zoute hun fiat geven. Zonder die toestemming is het Zwin ten dode opgeschreven.

Het probleem is niet nieuw. In de jaren tachtig liet de internationale Zwin-commissie al een zandvang graven om de verzanding het hoofd te bieden. Een krater van 90.000 kubieke meter ving het zand op, terwijl het binnenstromende water vrij spel kreeg. Maar niemand was ooit echt gelukkig met deze tijdelijke oplossing, zeker omdat de zandvang elke twee jaar moest leeggemaakt worden. "Die ingreep was wel nodig", meent Guido Burggraeve, conservator van het Zwin. "In de laatste twintig jaar is op het strand van Knokke en Cadzand zomaar eventjes negen miljoen kubieke meter zand opgespoten. Voor de toeristen en ook om het strand te versterken." Maar de ontregelde stroming in de buurt van Knokke - sommigen wijzen hiervoor in de richting van de Zeebrugse havenmuur - had nefaste gevolgen voor het Zwin.

Tijdens de vloed wordt er met het oprukkende water zand ingestuwd. Het eb is echter niet krachtig genoeg om dat zand er terug uit te spoelen. "Misschien komt nu een eind aan die situatie, al is de uitgewerkte oplossing vrij kunstmatig", zegt Burggraeve. "Op de grens tussen polders en Zwin gaan we een waterspaarbekken bouwen. Bij laag water kunnen we dan zoet water in het Zwin pompen om het zand er weer uit te spoelen." Nu al stroomt het zoete water uit de polders via kanaaltjes naar zee. In de toekomst zou het dus enkel opgevangen worden en via het Zwin naar zee worden gestuwd. Het prijskaartje voor deze operatie is nog niet bekend. Eerst moet de familie Lippens toestemming geven zodat een gedetailleerde kostenberekening kan gemaakt worden. "Het zal duur worden", zegt Burggraeve, "maar als we het niet doen dan zal de verzanding een einde maken aan het spel van eb en vloed in het Zwin, en dat is precies onze grootste troef." (FL)

Publicatiedatum : 30-01-1998
Sectie : Binnenland


 

De Morgen

Knokke wil boeren onteigenen voor tweede, 'democratisch' golfterrein door Fabian Lefever
publicatiedatum : 04-04-1998

Binnenland Knokke van onze medewerker

De Knokse burgemeester, graaf Leopold Lippens, wil koste wat kost een tweede golfterrein aanleggen op de gronden van zijn gemeente. Een klein half miljard uit de gemeentelijke kas heeft hij ervoor over om zijn burgers en toeristen het golfen bij te brengen. De uitbater wil hij in de privé vinden. In Knokke zelf rijst nauwelijks protest, al wil Lippens zo vlug mogelijk enkele landbouwers onteigenen om plaats te maken voor een tweede green. Om mogelijk protest in de kiem te smoren, heeft de burgervader de oprichting van een heuse 'grondbank' op het oog.
Op dit moment huisvest Knokke al één van de meest prestigieuze golfclubs van België. Eigenaar van de 27 holes en het hele complex errond is Lippens' eigen groep de Compagnie Le Zoute. De golfgrage gasten, die van ver buiten Knokke komen, tellen zonder veel problemen een paar tienduizenden franken neer om het hele jaar door een balletje te slaan. "Maar duur is het niet, toch niet als je bedenkt dat die court internationaal hoog aanzien geniet." Lippens klinkt geërgerd als het dure karakter van 'zijn' sport ter sprake komt. "Iedereen moet toch de gelegenheid hebben om zijn sport te beoefenen?" Nu de bestaande golfcourt nauwelijks nog het aantal golfgrage gasten aankan, bracht Lippens de plannen voor een tweede green in een stroomversnelling.
Zijn ideeën lichtte Lippens toe op een vergadering met leden van de Boerenbond. Zijn oog rust op een lap grond van zowat honderd hectare in de buurt van de Natiënlaan, de 'Put van Decloedt', die ooit nog eigendom was van de familie die het gelijknamige baggerbedrijf runt. Op de stevige kleigrond wil hij zo vlug mogelijk een aantal boeren onteigenen. Om die te sussen, speelt de graaf met de idee van een zogeheten grondbank. "We kopen de grond op van landbouwers die uit het vak stappen en bieden die dan aan in ruil voor de onteigeningen. En niemand maakt problemen." Lippens benadrukt dat er geen toestemming meer nodig is van de Vlaamse overheid; zijn uitverkoren plek staat op het gewestplan immers ingekleurd als recreatief gebied. Rond het jaar 2004, misschien 2005 wil de CVP-burgemeester de plannen gerealiseerd zien.
Oorspronkelijk was het de bedoeling om de kosten van de nieuwe court te financieren met de verkoop van de gronden rond het toekomstige complex aan een privé-bouwpromotor. Die zou er riante villa's en een luxehotel neerpoten. Die idee heeft Lippens inmiddels laten varen. "Al zal het clubhuis, dat de gemeente zelf bouwt, wel enkele hotelkamers huisvesten. Of moeten de mensen zich misschien in hun auto omkleden? Het is de bedoeling dat we 450 miljoen investeren, om de gronden dan voor honderd miljoen in concessie te geven aan een privé-uitbater, aan zowat twaalf tot vijftien miljoen per jaar. Interessant voor de gemeente."
Knokke heeft nooit een traditie van sterke oppositie gehad en tegen de golfplannen van burgemeester Lippens rijst ook nu amper protest. "Ja, niet iedereen is akkoord met hem, maar hoe ga je hem stoppen?", is de laconieke commentaar bij de Boerenbond in Knokke.
Ook de groenen hebben geen bezwaren. Daar luidt de verdediging dat de gronden rond de 'Put van Decloedt' op het gewestplan als recreatiezone ingekleurd staan. (FL)


 

De Morgen
Terug naar het dorpsgevoel door Fabian Lefever

publicatiedatum : 03-06-1998Binnenland


Het Knokse stadsbestuur heeft voor de bouw van ruim 400 sociale woningen een beroep gedaan op het Amerikaans-Luxemburgse architectenduo Andres Duany en Leon Krier, zowat de profeten van het in de Verenigde Staten bejubelde én verguisde New Urbanism. Als romantische reactie op de onpersoonlijke voorsteden propageert dat een terugkeer naar het oude dorpsleven, toen alles nog zoveel groener en gemoedelijker was. Nee, schreeuwen de tegenstanders: dit is conservatisme gecamoufleerd met een dun laagje politieke correctheid.
Knokke.
Van onze medewerker


Florida, 1995. De Disney Company toont zich steeds actiever in het verkopen van immobiliadromen en op een koeienweide nabij Disney World start het de bouw van de hagelnieuwe stad Celebrations, bedoeld voor twintigduizend inwoners. Ooit droomde Walt Disney zelf van een modern en technologisch utopia en zijn nazaten gingen advies inwinnen bij Andres Duany en zijn vrouw ElisabethPlatter-Zyberk. Het werd een typisch New Urbanism-project, zoals Duany er sinds de prille jaren tachtig tientallen uitwerkte, onder andere in Seaside een gloednieuw, romantisch stadje aan de kust van Florida. Duany's ontwerpen bevatten allemaal min of meer eenvormige en traditionele huizen, knus opeengepakt én in strikt bepaalde kleuren, een site met veel groen, opgebouwd rond gemeenschappelijke voorzieningen of winkels en met alle ruimte voor voetgangers en fietsers. In het Disney-project tekende onder meer de Italiaan Aldo Rossi voor de praktische uitwerking.
"Volkomen parallel met de realiteit van het oude dorp", zegt een zelfzekere Duany aan De Morgen. "Een harmonieuze samenleving, kortom. Artistiek succes interesseert ons daarbij niet, de avant-garde nog veel minder. Waar wij naar streven, is sociaal, ecologisch en economisch succes. Willen de mensen er ook wonen? En er is inderdaad een behoorlijke vraag naar onze ontwerpen." Voor het project in Knokke laten Duany en de Luxemburgse architect-theoreticus Leon Krier zich inspireren door Damme, met zijn "traditionele boerderijen". Leon Krier: "We proberen een architecturale taal te vinden die aansluit bij de onmiddellijke omgeving. Overal zijn de projecten dus anders maar wel steeds homogeen. Anders dan in de lelijke suburbs, die eigenlijk parasieten van de stad zijn."
Maar er komt veel kritiek op het strikte formalisme - in alle tuintjes moet het gras even lang zijn - én de hang naar het verleden. "Wij moeten vooruit, het heeft geen zin terug te grijpen naar wat voorbij is", zegt prof. Charles Vermeersch, stedenbouwkundige aan de Gentse universiteit. In het maartnummer van het Nederlandse vakblad Archis haalde ook de Amerikaanse architectuurhistoricus Kelly Shannon zwaar uit. "Het New Urbanism is voor de jaren negentig wat suburbia voor de jaren vijftig was: de verwerkelijking van het visioen van een goed leven..." Volgens Shannon ogen de projecten van Duany en Krier politiek correct en goed verkoopbaar, maar gaat het om oude wijn in nieuwe zakken: het bouwen in de randsteden moet gewoon kunnen doorgaan. Duany's projecten zouden overigens verschrikkelijk duur zijn, tot soms 1 miljoen dollar per huis. In de Verenigde Staten duiken nu al privé-milities op om de oase van de verwezenlijkte utopieën als een versterkte burcht te beschermen.
Duany heeft lak aan de kritiek. "Tja, je kan ons conservatief noemen", zucht hij. "Maar veel van onze critici zijn dat nog sterker. Het valt me op hoe lelijk en conservatief de nieuwe, modernistische stadsuitbreidingen in België zijn. En natuurlijk, het is duur. De sociale projecten gaan wel goedkoop van de hand, maar de druk om nadien te verkopen is ongelooflijk groot. Dat is omdat wij zoveel mooier en beter werk afleveren dan de anderen. Wij maken het uitmuntende bereikbaar. En dat is
wat de mensen willen."
In Knokke wordt het alvast een heus sociaal project met een relatief bescheiden prijskaartje, verzekert burgemeester Leopold Lippens. "Wij zullen erover waken dat het betaalbaar blijft. Het is nu eenmaal zo dat - met de grondprijzen in Knokke - veel Knokkenaars het moeilijker krijgen om hier te blijven wonen." Lippens schat de prijs van een nieuwe woning op drie tot vier miljoen frank.
(FL)
Vandaag houden Duany en Krier om 20u een voordracht in het cultureel centrum Scharpoord in Knokke. Knokke trekt de goeroes van het New Urbanism aan voor sociale woonwijk


 

De Morgen
De Lippens-clan: parel aan de Belgische kroon door walter de bock

publicatiedatum : 09-06-1998Economie
Brussel.
Eigen berichtgeving

Maurice Lippens roept met zijn royaal verjaardagsgeschenk voor Albert II van Saksen-Coburg Gotha herinneringen op aan niet eens zover vervlogen jaren. De huidige 'koning' van de groep Fortis begon zijn steile klim in de financiële wereld immers zelf amper enkele jaren geleden als de belhamel bij uitstek van het Belgische establishment.
In 1988, toen hij in het kielzog van De Benedetti's raid tegen de Generale Maatschappij doordrong totde top van de holding in de Brusselse Koningsstraat, verklaarde hij nog zonder omwegen: "Ik schop tegen aristocraten die zich verschuilen achter een titel die ze uit het verleden hebben geërfd. Ik sta volledig achter de prinicpes van de adel: correctheid, een gegeven woord, enzovoort. Wat ik evenwel heb ondervonden is dat veel mensen van adellijke afkomst in moeilijke omstandigheden al die principes overboord gooien." En nog: "Toen ik in de verzekeringsgroep AG (inmiddels onderdeel van Fortis, wdb) binnenkwam, stonk het daar naar het Establishment. Ze spraken daar over hun jachtpartijen, hun kastelen en liefdadigheid en over hoe de bomen gesnoeid werden. Niemand gaf er een zier om de business". De toen nog wild om zich heen schoppende angry young man behoort van huis uit nochtans zelf meer dan wie ook tot de harde kern van het door hem toen zo misprezen establishment.
Stamvader Auguste Lippens (1818-1892) was al liberaal kamerlid en senator. Hij was ook burgemeester van Moerbeke-Waas, de bakermat van het familiale suikerimperium. Deze gemeente staat tot vandaag symbool voor de clan. In Moerbeke-Waas, een dorp van 5.750 inwoners in de buurtvan Gent, bleef sedert 1830 dankzij de clan-Lippens een absolute liberale meerderheid overeind. De laatste Lippens die er burgemeester was, ruimde in 1968 de plaats voor de directeur van de lokale 'Suikerfabrieken van Vlaanderen', inmiddels nv Suikergroep. Die directeur was Oswald Adriaensen, vandaag nog steeds liberaal burgemeester in Moerbeke. In '88 volgde Adriaensen de liberale minister van staat Frans Grootjans op als bestuurder van de G-Bank. Hij heeft zich inmiddels in die raad van bestuur ontpopt tot de woordvoerder en onderhandelaar (met Georges Jacobs) van de 'onafhankelijken' die de kant kozen van Maurice Lippens tegen Fred Chaffart. Adriaensen en Chaffart kennen mekaar zeer goed als concurrenten in Moerbeke en in Tienen op de suikermarkt. De suikerconnectie is er maar een uit een lange reeks waarop de Lippens-clan kan bogen.
De Compagnie Het Zoute in Knokke (voorzitter: Maurice Lippens) is nog zo'n voorbeeld. Daar is de broer van Maurice, graaf Leopold Lippens - zoals bekend - burgemeester. Het vastgoedimperium dat door hem en de familie in en rond de badstad opgebouwd werd, vormt ook een verhaal op zich. De clan-Lippens wist rond het Zwin en de Royal Golf Club immers generaties lang een soort 'crème de la crème' te verzamelen, die als hofhouding in dit land nergens haar gelijke vindt.
Een ander anker van de clan was decennia lang de verzekeringsgroep AG. Maurice Lippens junior vertegenwoordigt er sedert '81 de aandelen van alle takken van de familie. Met dit imposant pakket werd destijds de basis gelegd voor de intrede van Maurice in achtereenvolgens de Generale Maatschappij (in '87) en later ook bij de groep Fortis/AG.
De grootvader van de huidige Maurice Lippens II, graaf Maurice Lippens I (1875-1956), was tijdens het interbellum eerst burgemeester van Moerbeke, daarna goeverneur van Oost-Vlaanderen, vervolgens goeverneur-generaal van Belgisch Kongo en tenslotte, in de jaren dertig, liberaal minister,senaatsvoorzitter en ook minister van staat. Maurice senior was na al die avonturen nauw gelieerd geraakt met koning Leopold III. Beiden lieten zich voor en vooral tijdens de Tweede Wereldoorlog
een flink eind meeslepen door de Nieuwe Orde-ideologie.
Ook de huidige Lippens-generatie voelt zich goed thuis in hofkringen. Prins Alexander was in Knokke een jeugdvriend van Maurice en Leopold Lippens.
Maar wellicht is de belangrijkste clan binnen de clan er een die informeler en vooral veel discreter bleef. Sedert hun studententijd in het begin van de jaren zestig vormen vier Belgische zakenlui in topposities zowat een klaverblad. Zij zijn tot vandaag onafscheidelijke vrienden gebleven, brengen vaak samen hun vakanties door in familiekring en ontmoeten mekaar ook regelmatig voor zakelijk overleg. Het zijn, naast Maurice Lippens, Marc Blanpain (een erfgenaam en bestuurder van Solvay maar vooral sedert '88 gedelegeerd bestuurder van de G-Bank), John Goossens (topman van Belgacom) en, last but not least Philippe Bodson (topman van Tractebel). Daarbij springt natuurlijk vooral het strategische scharnier Lippens/Bodson in het oog. Iedereen vraagt zich namelijk af wat Suez in petto houdt voor Tractebel na het 'koningsgeschenk' met de G-Bank.
Walter De BockDe clan-Lippens behoort tot de harde kern van het Belgische establishment


 

De Morgen
'Opgelet: vanaf deze golfbreker begint de naaktzone' door anne de graaf

publicatiedatum : 22-06-1998Binnenland

Anne de Graaf / Comité voor het Naakt plant drie raids op Belgische stranden
Dertig overtuigde naturisten gaan deze zomer naakt de Belgische zee in om nadien te zonnebaden tussen 'bedekte' strandgangers. 'De operatie-Zebra, de eerste demonstratie voor een Belgisch naaktstrand, zal aanstekelijk werken', belooft initiatiefnemer Denis Klafert.
Strikt vertrouwelijk is het strategische plan, in de met nummersloten beveiligde aktetas van Denis Klafert (52). De Bruggeling ronselde via lezersbrieven in een lokale krant dertig naturisten die zijn Zebra-project ondersteunen. Hij wil er weinig over kwijt. "Om maximaal effect sorteren wanneer het team in juli tussen twee golfbrekers het eerste Belgische naaktstrand 'opent'. Met Zebra verwijs ik naar 'de anderen'. Diegenen, die afhankelijk van de blootgestelde lichaamspartijen, minder of meer gestreept uit hun zonnebad komen."
Ergens tussen Zeebrugge en Blankenberge zal het gebeuren, onthult hij. "Ergens in het begin van juli. In een weekend, als de zon schijnt. We plaatsen aan twee golfbrekers plakkaten. In drie talen met de aankondiging dat de badganger vanaf dat punt een plage naturiste, naakstrand of nudist beach doorkruist. Daartussen, over een breedte van ongeveer driehonderd meter, gedragen we ons als in Groede, even boven de Belgische grens. We voelen ons vrij, we zijn onszelf. Zeg nu zelf: wie trekt er een broek aan om in zee te gaan?"
Klafert zette de actie op het getouw omdat hij het voorstel van een Bredens gemeenteraadslid niet verregaand genoeg vindt. Die wilde een afgemeten plekje in de duinen openstellen als naaktstrand. De naturisten zouden zich in zwembroek, respectievelijk badpak moeten hijsen om te gaan zwemmenen de strandgangers niet te choqueren. Ook al ketste de Bredense burgemeester zelfs dit voorstel af, dan had Klafert nooit vrede genomen met wat hij smalend het 'kamp' in de duinen noemt. Aan zee zijn en het water niet in mogen, hij moet er niet aan denken. Straks moeten naturisten via een onderaardse tunnel, kabelbaaan of brug naar het water. "Naturistenclubs zijn betuttelend, oerconservatief: ze steken ons in reservaten. Volledig in strijd met een Koninklijk Besluit uit 1959 dat het openbaar karakter van stranden waarborgt." De clubjesmentaliteit van de naturisten verklaart volgens Klafert deels waarom België als enige land in West-Europa geen naaktstrand heeft. Nederlandtelt er zesentwintig. Bij elke stad is er een. Groede is zo populair dat de zone al twee keer werd uitgebreid. "Het krioelt er van de Belgische nummerplaten." Klafert is ervan overtuigd dat de operatie-Zebra niemand zal choqueren. Het team zal tijdens de raid het naaktstrand afperken als de toeristen er al zitten en dan in zee gaan. Helemaal niet opdringerig, oordeelt hij. "Wij mensen liepen in de prehistorie allemaal in ons blootje." Kinderlokker Marc Dutroux filmde heimelijk het geslacht vannaakte kinderen terwijl ze poedelden in de branding... "Op elk naakstrand zitten goede en slechte mensen, maar dat geldt ook voor textielplages", repliceert Klafert. Het zou toch al te gek worden als die Dutroux de openstelling van Belgische naaktstranden in de weg staat." Als er ooit één naaktstrand komt, dan volgen de andere zones vanzelf, voorspelt Klafert. "Naakt zijn, of liever, naakt zien, werkt aanstekelijk. Langs het strand van Groede ijsberen dagelijks geklede toeristen. Voyeurs als je wil. Ze kijken schichtig. Eén, twee keer. Lopen dan piekerend door. Garanti dat één op twee later uit de kleren gaat."
En dan vallen de erotische prikkels weg. "Nauurlijk kijk je naar een mooi gestroomlijnd lichaam. Dat doe je ook als iemand kleren aan heeft. Maar op een naaktstrand ligt het gemiddeld aantal erecties zeker niet hoger dan op het strand ernaast. Veeleer integendeel. Juist omdat bloot zo gewoon is, gluurt niemand als een buurman(vrouw) wijdbeens ligt. Net zomin stoort het als een ander verkiest zich wél te bedekken. Je merkt dat naturisten sneller van hun complexen afraken omdat ze zich blootgeven. Je ziet vrouwen van wie een borst geamputeerd werd. Mensen met zware littekens,
gehandicapten. Het valt amper op. C'est la vie."
Het comité programmeert drie naaktraids. "Ja, en we denken ook aan Het Zoute. Burgemeester Lippens is, anders dan zijn collega in De Haan, een rabiaat tegenstander van blootloperij. 'Over mijn lijk', zou hij gezegd hebben. Bizar, die Lippens. Zelfs de oerconservatieve Blok-politica Alexandra Colen gaf toe dat ze dochter is van naturisten. Misschien moeten we het juist daarom wel doen in Knokke."

 


De Morgen
Als Knokke de 'frigoboxtoeristen
'

uitnodigt door Guy Reynaerts
publicatiedatum : 06-07-1998Sport

De term 'frigoboxtoerist' werd jaren geleden populair door de Knokse burgemeester Leopold graaf Lippens. Dagjesmensen, dat was toch niets voor zijn badplaats. Het kan verkeren. Het eerste weekend van juli, uitgerekend het begin van het toeristisch hoogseizoen, werd immers uitgekozen omhet Belgisch kampioenschap wielrennen, het volksfeest bij uitstek, naar Knokke te lokken.
Tot groot genoegen van de plaatselijke neringdoeners. "Natuurlijk ben ik hier blij mee", aldus de patron van 'Le jardin d'Olivier', vlak bij de aankomst gelegen. "Zo gebeurt er tenminste nog eens iets in Knokke. Niet dat het hier doods zou zijn, maar zo'n volks gebeuren, dat komt toch niet zo vaak voor. En uiteraard krijgen we hier een stuk meer eters over de vloer."
Natuurlijk is de tevredenheid nooit onverdeeld. "Dat Knokke dit evenement organiseert, is prima", meent de hotelhouder van 'Le Canada'. "Dat ze hier echter een reeks tenten voor mijn hotel komen neerpoten, is een stuk minder leuk. Het had volstaan het gebeuren een paar honderd meter te verplaatsen en je had, ook voor de televisie, het mooie stukje rond het casino van Knokke in beeld kunnen brengen."
De winkelier van de superette een paar honderd meter verderop ziet het helemaal anders. "Wij hebben speciaal vroeg geopend", zegt hij. "En dat loont. Er is veel meer volk dan gewoonlijk. Niet als op een topdag als 21 juli, maar wij mogen zeker niet klagen."
Ook de Knokkenaars zelf zien het wielergebeuren best zitten. "Mij stoort dat helemaal niet," zegt een dame met fiets. "Dat brengt leven in de brouwerij. En uiteindelijk is het hier Het Zoute niet."
"Dit is toch formidabel," meent Europees parlementslid Willy De Clercq, die zichzelf half Knokkenaar noemt. "Dit bewijst dat er aan onze kust plaats is om een volkse organisatie als het Belgisch kampioenschap wielrennen op poten te zetten."
Ook de suppoost van het casino, voor de gelegenheid omgeschapen in logistiek centrum van het BK, ziet de ongewone drukte best zitten. "Natuurlijk passeren hier andere mensen dan gewoonlijk de revue. Maar het verloopt allemaal probleemloos. Het enige wat ongewoon is, zijn de security-mensen.En zij klagen wel een beetje dat het erg moeilijk is alle ingangen te controleren."
Burgemeester Lippens ziet dat het goed is, al wenst hij eerst nog eens de frigoboxentheorie te ontkrachten. "Als je iets uit zijn context rukt, kom je gemakkelijk tot verkeerde conclusies. Ik heb nooit beweerd dat dagjesmensen hier niet welkom zouden zijn. Ik heb er altijd voor willen zorgen dat alle mensen zich hier goed voelen. Een volksfeest als een Belgisch kampioenschap wielrennen heeft dus zeker zijn plaats in Knokke. Het feit dat Het Zoute niet wordt aangedaan, heeft niks te maken met het residentiële karakter ervan. Wij hebben immers niets te maken met het uittekenen van het parcours, dat is de verantwoordelijkheid van de wielrennersbond."
Dat er geen entreegeld gevraagd werd op de omloop, was een bewuste keuze. "Als je alle onkosten aanrekent om op allerhande plaatsen mensen te voorzien om de ingang te controleren, blijft er enkel nog peanuts over. Daarom hebben wij besloten er gewoon iedereen gratis in te laten. De wielerbond krijgt van ons een bedrag, niet zo enorm, het gaat om enkele miljoenen. Ik heb het gevoel dat we dat recupereren via de mediatieke publiciteit die we krijgen."
Met in het achterhoofd wellicht ook de mogelijkheid om in 2002 het wereldkampioenschap naar zich toe te trekken. "Natuurlijk zouden we dat graag organiseren, want dat is een evenement dat wereldwijd de televisie haalt. Makkelijk zal het zeker niet worden, omdat er nogal wat mensen zijn
die van oordeel zijn dat het parcours wat al te vlak en gemakkelijk is." (GR)

 

 



Dagbladverschijnsel in de adelstand verheven door Jan de Zutter Gert van langendonck
publicatiedatum : 17-07-1998Algemeen

 

De Morgen
Vandaag verschijnt in het Belgisch Staatsblad de lijst van de mensen die dit jaar in de adelstand verheven worden
.

Dat ietwat oubollige fenomeen is doorgaans voorbehouden voor personen die het unitaristische Belgique à papa genegen zijn. Dit jaar is geen uitzondering, maar in een traditie die vorig jaar werd ingezet, krijgen ook minder voor de hand liggende figuren uit de culturele wereld een kans. Ditmaal springen Nero-tekenaar Marc Sleen en Frie Leysen, directeur van het KunstenFestivaldesArts, in het oog.
Brussel.
Eigen berichtgeving
Marc Sleen, geestelijke vader van het in Vlaanderen wereldberoemde dagbladverschijnsel Nero, zal in de toekomst als ridder kunnen worden aangesproken. Vandaag verschijnt zijn naam in het Staatsblad, samen met een serie andere verdienstelijke Belgen, waaronder Frie Leysen - voortaan barones - die in de adelstand worden verheven.
In het verleden werden al mensen uit de wereld van de kunst in de adelstand verheven, maar het is de eerste keer dat een striptekenaar zich mag verheugen in een adellijke titel. Marc Sleen (75) vierde vorig jaar een halve eeuw Nero. Alle avonturen van het dagbladverschijnsel - dat in Het Volk en De Standaard verschijnt - wordt nog steeds door de tekenaar zelf geconcipieerd, alhoewel de tekeningen sinds enkele jaren door Dirk Stallaert worden gemaakt. Waarom Sleen gelauwerd wordt met een adellijke titel zal een raadsel blijven, maar mogelijk heeft het iets te maken met de jeugdjaren van koning Albert. Zowel Albert als zijn overleden broer Boudewijn kreeg als kind de avonturen van Nero voorgeschoteld om Nederlands te leren.
Een tweede opmerkelijke figuur uit de artistieke wereld die een titel krijgt is Frie Leysen, directeur van het Brusselse KunstenFestivaldesArts en voormalig directeur van deSingel in Antwerpen. Zij wordt barones. Minder opmerkelijk is de titel van graaf die aan Maurice Lippens, topman van de financiële groep Fortis en broer van graaf Leopold Lippens, burgemeester van Knokke, wordt geschonken. De banden tussen de familie Lippens en het hof werden onlangs nog duidelijk bij de overnamestrijd om de Generale Bank tussen Fortis en de Nederlandse groep ABN-Amro. Lippens zelf noemde de 'redding van de Generale Bank uit Nederlandse handen' een 'geschenk' voor de koning terwijl ook de koning zelf een actieve rol speelde in het proces.
De titel van baron of barones wordt gegund aan Aloïs van de Voorde, oud-secretaris-generaal bij het ministerie van Financiën, Eliane Achten, voorzitter van AGHA, de belangengroep van de Antwerpse haven, Paul Buysse, topman van de Britse groep Vickers en voorheen al ridder, jonkheer Daniël Cardon de Lichtbuer van het nieuwe centrum voor vermiste kinderen Child Focus, Jean Hallet, voormalig voorzitter van de Christelijke Mutualiteiten, operazanger José van Dam, ULB-hartspecialist Georges Primo, en gedelegeerd bestuurder van het elektronicabedrijf Barco Hugo Vandamme. Behalve Sleen mogen ook Jean-Jacques de Cloedt van de gelijknamige baggerfirma, Paul Vandenplas van de militaire school en RTBF-sportjournalist Luc Varenne zich ridder noemen. (JDZ / GVL) Jaarlijks lijstje adelstand vandaag in Staatsblad


 

De Morgen
'Waarom train ik niet in eerste klasse?' door Freddy Carremans
publicatiedatum : 09-11-1998Sport
Freddy Carremans / Ex-topvoetballer Kenneth Brylle traint eersteprovincialer FC Knokke

In de meest mondaine stad aan de Belgische kust, vooral bekend door haar burgemeester en haar frigoboxtoeristen, wordt er ook gevoetbald. Fans van de nationale ploeg zullen de Rode Duivels al meermaals op de Knokse voetbalterreinen hebben zien oefenen, en ook Anderlecht en Club Brugge vertoeven er wel eens, maar eigenlijk is het de thuishaven van FC Knokke, uitkomend in de eerste provinciale afdeling van West-Vlaanderen. Aan het sportieve roer van deze ploeg staat niemand minder dan ex-Anderlecht- en ex-Club-speler Kenneth Brylle, een van de bekende Knokkenaren. Alhoewel, toegang tot de lokale golfclub wist de trainer van Deense afkomst nog niet te verkrijgen.
Donderdagavond, een miezerig weer hangt over de oefenterreinen van FC Knokke. Enkele kinderen spelen op het nabijgelegen krachtbalveld, iets oudere jongeren trappen een balletje. In de warme kantine, ingericht als iets wat het midden houdt tussen een strand en een boot, bespreken enkele autochtonen de voorbije Uefacup-wedstrijd van Club Brugge. "Brylle, die is er niet", antwoordt de barman wanneer achter de trainer wordt geïnformeerd. "Die is naar de Night of the Proms, met de spelers." De afspraak die hij had gemaakt was hij vergeten. Iets waar hij zich 's anderendaags voor verontschuldigt.
Het typeert Kenneth Brylle. Een beetje nonchalant, een man die nooit uit zijn carrière haalde wat erin zat, lui: het zijn enkele vooroordelen die de ronde doen over de voetballer. Meningen die hij niet meteen weerlegt. "Ik heb inderdaad niet alles uit mijn loopbaan gehaald, maar daar heb ik geen spijt van", vertelt Brylle. "Er zijn maar twee beslissingen die ik achteraf betreurd heb: toen ik ben weggegaan bij Anderlecht en toen ik PSV verliet."
De Deen begon zijn carriëre in België bij Anderlecht, waar hij een opmerkelijk seizoen speelde. Maar met de komst van Paul Van Himst mocht hij alleen tijdens de thuismatchen aantreden. "Daar kon ik niet mee leven, ik vond mezelf goed genoeg om altijd te spelen", meent Brylle. En hij trok naar PSV. Maar later ruilde hij de Eindhovense club voor Marseille. "Omwille van het geld", vertelt de Knokkenaar. "Bij Anderlecht was Van Himst al na vier maanden weg en het speelde viermaal kampioen. Ook PSV kende na mijn vertrek een succesperiode."
Ook vindt de coach dat hij te vroeg gestopt is, maar dat kwam door een rugblessure. "Ik mag dan wel een luie voetballer geweest zijn, je moest toch als een prof trainen. Je voetbalt alleen op een andere manier. Rensenbrink was ook lui, maar hij maakte wel het verschil. Ach, klasse komt altijd bovendrijven." Klasse die hij in zijn spelersgroep bij Knokke minder aantreft. De ploeg staat momenteel voorlaatste in de eerste provinciale afdeling. "Het probleem is dat we kwaliteit tekort komen." Brylle durft het niet goed te zeggen, hij wil niemand kwetsen. "Als je onderaan staat, wordt meestal gezegd dat de trainer slecht bezig is, maar dat is niet zo. Ook intern zijn er geen problemen."De coach ziet geen enkele hinderpaal voor zijn werking. "Je zou zeggen: er zijn er een paar verkeerd bezig, of je hebt er lastige jongens tussen, maar dat is niet zo. Ze trainen keihard, op zondag zie je daar echter geen respons van. Ik had liever dat ze in de week met mijn voeten speelden en 's zondags wat meer afzagen."
Terwijl de trainer en de anderen genieten van John Miles in het Antwerpse Sportpaleis, dagen er toch nog enige spelers op het verlichte oefenveld van Knokke op. Didier Dewaele is één van hen. Muziek kan hem niet zo bekoren en daarom verkoos hij een trainingsstonde boven de populaire happening. "Toch gaan we vaak na de training nog iets eten of drinken." Maandelijks wordt het geld van de boetekas opgesoupeerd door de hele groep.
Dewaele is best tevreden met Brylle aan het sportieve roer. De ex-topvoetballer voelt zich helemaal
niet beroerd om een eersteprovincialer te trainen, meent hij. "Hij woont hier al lang, hij is vree simpel. Buitenstaanders denken misschien dat hij een dikke nek heeft, maar dat is niet zo."
Van een niveauverschil tussen de trainer die meer dan vijftig Europese wedstrijden speelde en de spelers die in eerste provinciale uitkomen, is er geen sprake. "Ik probeer het voetbal heel simpel te houden", vertelt Brylle. En hij laat zijn eigen ervaring spreken: "Waarom 100 meter lopen als je hetzelfde kan doen met 50? Hoe meer lopen, hoe beter, zeggen ze tegenwoordig. In mijn tijd was de één nog slimmer dan de ander. Dat wil ik overbrengen op de jeugd."
Dat overbrengen levert Brylle wel eens problemen op. De spits is geen vlotte prater. Soms ergert hij zich wel eens uit ontevredenheid en dat brengt soms zenuwachtige reacties met zich mee aan spelerszijde. "Ik heb me voorgenomen rustig te blijven tijdens de wedstrijd", belooft Brylle. Hij leerde eveneens dat niet alle spelers dezelfde behandeling verdienen. "De ene kan je aanpakken in de groep, maar een ander kan hierdoor in de hoek gaan zitten bleiten."
Als voorbeeld neemt hij Tomislav Ivic. De vaak verguisde oefenmeester van Standard was trainer bij Anderlecht toen Brylle er speelde. Nog steeds praat Brylle vol lof over de Kroaat. "Voor een jonge gast is hij de ideale trainer", meent de Knokse coach. "Je kan iets bijleren onder Ivic. Als je kiest om voetballer te worden, moet je ook bereid zijn te leren. Trouwens het gaat goed met Standard sinds Ivic er is. Diezelfde mentaliteit wil ik ook in mijn ploeg hebben."
Op lange termijn wil het Knokse bestuur doorstoten naar de derde voetbalafdeling. Maar Brylle heeft ook persoonlijke ambities. Liefst van al wil hij bij een topclub terecht. "Vele generatiegenoten van me zijn intussen trainer in eerste klasse. Als ik hen bezig zie, dan stel ik mezelf steeds de vraag waarom zij wel en ik niet", zucht Brylle. "Maar ik heb niemand die voor me werkt, die naar honderdduizend clubs faxt dat ik ter beschikking sta. Misschien kan ik zo'n mannetje wel gebruiken."
Die generatiegenoten ontmoet hij wel op de golfcourt. Geregeld gaat hij een partijtje golfen met Dennis Van Wijk en Marc Degryse, wel op de green van Oostende. "In Knokke is het veel te moeilijk om in de club te geraken. Je moet er de juiste personen voor kennen, en die ken ik niet. Ik heb ooit een persoonlijke brief naar burgemeester Lippens geschreven met de vraag wat ik moet doen om binnen te raken." Brylle kreeg nooit antwoord.


 

De Morgen
Homo's zetten Gentse burgemeester in de bloemen door Belga

publicatiedatum : 21-12-1998Binnenland
De Federatie Werkgroepen Homoseksualiteit (FWH) heeft dit weekeinde haar jaarlijkse Homofolie-prijs toegekend aan de Gentse burgemeester Frank Beke. De tegenhanger, de Homofobie-prijs, ging naar federaal minister van Financiën Jean-Jacques Viseur.
De Homofolie-prijs is bestemd voor iemand die zich verdienstelijk maakt in de emancipatiestrijd van lesbiennes, homo's en biseksuelen. Beke kreeg de prijs omdat hij in Gent het voortouw heeft genomen in het stedelijke emancipatiebeleid. Onder zijn impuls kwam er een samenwoningsregister en werd het Casa Rosa, het Gentse Roze Huis, opgericht.
De andere genomineerden voor deze prijs waren de Socialistische Mutualiteiten, Yasmine en Alexandra, de krant Het Volk en het negenjarige meisje Violeta Casacova.
Minister Viseur kreeg de Homofobie-prijs omdat hij in een commissie van de Kamer bij de bespreking van de partnerregistratie verklaarde dat de heterorelatie op biologisch, sociologisch en cultureel niveau uitstijgt boven de homorelatie. "Door die houding blokken de Franstalige christen-democraten elke vooruitgang op het gebied van de holebi-rechten af", aldus de FWH.
Andere kandidaten voor deze negatieve 'prijs' waren burgemeester Lippens van Knokke, minister Magda De Galan, voetbaltrainer Michel Verschueren en het pretpark Aqualibi.